ആപത്തിൽ കൂടെ നിന്നവരെ പറഞ്ഞയക്കുന്നത് നന്ദികേടാണ്

ഡോ. ഷിംന അസീസ്

ഡ്യൂട്ടിക്കിടെ ഒരു വൈകുന്നേരമാണ് നാട്ടിൽ ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത എന്തോ ഒരു പനി പടർന്ന് പിടിക്കുന്നു, കോഴിക്കോട് അതേക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അടിയന്തര ചർച്ച നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നു കേട്ടത്. ഇതുകേട്ട് അന്തിച്ച് പുതിയ വല്ല ഫേക്ക്‌ മെസേജുമാണെന്ന്‌ കരുതി വാട്സ്ആപ്പിലും ഫേസ്ബുക്ക് മെസഞ്ചറിലും ഗ്രൂപ്പുകളിലും എല്ലാം കയറി പരതി. പലയിടത്തുനിന്നും ഒരു നോട്ടീസ് കിട്ടി,ഒരു രോഗം പടരുന്നുണ്ട്, നിപ്പ രോഗം ആയിരിക്കാനാണ്‌ സാധ്യത എന്ന്‌ മാത്രമറിഞ്ഞു. ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഇതെന്ത് രോഗമെന്നറിയാൻ ഗൂഗിളിലേക്ക്‌ ഊളിയിട്ടു, ഫലം കണ്ട്‌ ഞെട്ടി.

പതുക്കെ പരിശോധനകളുടെ ഫലം വന്നു, നിപ്പ സ്ഥിരീകരിച്ചു. കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടുമില്ലാത്ത രോഗത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് ആലോചനകളും ചർച്ചകളും കൊഴു കൊഴുത്തു. കോഴിക്കോട് നഗരം ആളൊഴിഞ്ഞ പൂരപ്പറമ്പ് പോലെയായി. യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളും അതേറ്റെടുത്തു. കൂടെ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന, പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങളും. ജോലിയുടെ ഭാഗമായി മലപ്പുറം ജില്ലയിൽ നിപ്പ വന്ന്‌ മരിച്ചവരുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചപ്പോഴാണ് സംഗതിയുടെ യഥാർത്‌ഥ ഭീകരത കാണാനായത്. മരണവാഹകരായ എന്തോ ഒന്ന്‌ ചിറക്‌ വിടർത്തി തലക്ക്‌ മീതെയെന്നോണം നിൽക്കുന്നുവെന്ന മട്ടിൽ കുറേ പേർ… മഞ്ചേരി മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ഡോക്‌ടർമാർ എന്ന്‌ ഞങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ പലരും വല്ലാതെ ഉറ്റുനോക്കുന്നത്‌ കണ്ടു.

കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ സ്‌ഥിതി ഇതിലും ഭീകരമായിരുന്നു. ആളുകൾ ആ സ്‌ഥാപനത്തെ വല്ലാതെ ഭയന്നിരുന്നു. ആരും അങ്ങോട്ട് പോകാറില്ല, രോഗമുണ്ടെങ്കിലും പോകില്ല എന്ന അവസ്‌ഥ. എന്നിട്ടും അവിടെ രോഗികളെ പരിശോധിച്ചും അവർക്ക് മരുന്ന് എഴുതിയും അവർക്ക് വേണ്ടത് ചെയ്തുകൊടുത്തു ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഡോക്ടർമാരും അവരോട്‌ തോൾ ചേർന്ന്‌ നഴ്സുമാരും നഴ്സിംഗ് അസിസ്റ്റൻറുകളും ക്ലീനിംഗ് തൊഴിലാളികളും ജോലി ചെയ്‌തു.

നിപ്പ രോഗമുള്ളവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന സ്രവങ്ങൾ കടുത്ത രീതിയിൽ രോഗം പടർത്തും എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവർ എല്ലാം അവഗണിച്ച്‌ അവരെ പരിചരിച്ചു. അവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വന്നതെല്ലാം നശിപ്പിക്കാനും അവർ മരണപെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മൃതദേഹം പിടിക്കാനും ഇവരല്ലാതെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റെല്ലാവരും സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പാഞ്ഞൊളിച്ചപ്പോൾ, താൽക്കാലിക നിയമനാടിസ്ഥാനത്തിൽ നിയമിക്കപ്പെട്ട ഈ ജീവനക്കാർ കേരളം നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ ഭീതികളിൽ ഒന്നിനെ ധീരതയോടെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ തങ്ങളുടെ കടമയായി ഏറ്റെടുത്തു.

അവരെ പിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നു. താൽക്കാലിക ജോലിക്കാരെ പിരിച്ചു വിടുന്നത്‌ ഇത്‌ ആദ്യമായിട്ടല്ലെന്നത്‌ നേര്‌. പക്ഷേ, ഡോക്‌ടർമാർ തനിച്ച്‌ കൂട്ടിയാൽ കൂടാത്തൊരിടത്ത്‌ ‘എന്തും വരട്ടെ’ എന്ന മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ചോര മണക്കുന്ന ധൈര്യവുമായി നില കൊണ്ടവരാണ്‌ അവർ. അവരെ കൈയ്യൊഴിയുന്നതിൽ ഒരു ശരികേടുണ്ട്‌. നിസ്സംശയം അവർ കൂടുതൽ ആദരവ്‌ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്‌.

ആ കാലത്ത്‌ നമ്മളൊക്കെ വലിയ ആഘോഷമായി നെഞ്ചിലേറ്റിയ ഒരു ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു. പെരുമഴയത്ത് നിപ്പ രോഗികൾ ഉപയോഗിച്ച വസ്‌തുക്കൾ നശിപ്പിക്കാനായി അതെല്ലാം സ്‌ട്രെച്ചറിൽ കൂട്ടിയിട്ട്‌ കടന്നുപോകുന്ന രണ്ടു പേരുടെ ചിത്രം. ആ ചിത്രം ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടക്കുള്ള ഏതോ തലത്തിൽ ഊർദ്ധശ്വാസം വലിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഒരു നിമിഷം മരവിപ്പിച്ച്‌ പതിച്ചെടുത്തതായിരുന്നു.

അതിൽ മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു, കടമകളും കടപ്പാടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. നമ്മളെല്ലാം ആ ഹീറോകളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇന്ന് അവർ ആരാലും വേണ്ടാതെ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിന്‌ മുന്നിലെ സമരപ്പന്തലിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. തങ്ങളെ തിരിച്ചെടുക്കണം, തങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കണം, തങ്ങൾക്ക് ഇനിയും ജോലി ചെയ്യണം എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്…

ആപത്തിൽ കൂടെ നിന്നവരെ പറഞ്ഞയക്കുന്നത് നന്ദികേടാണ്. ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത വിധത്തിൽ വന്നൊരു അത്യാഹിതത്തിൽ കൂടെ നിന്നവരെ എന്തിന്റെ പേരിലായാലും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവർക്ക് അവരർഹിക്കുന്ന സ്‌ഥാനം കൊടുക്കണം. കറിവേപ്പിലയുടെ സ്‌ഥാനമല്ല അവരുടേത്‌. സമരം ചെയ്യാനായി അവർ ഒരു പന്തലിൽ ഇറങ്ങിയിരുന്നു എന്നത്‌ പോലും നമുക്ക്‌ അപമാനമാണ്‌.

അവരോടൊപ്പമാണ്‌… ആയിരിക്കുകയും ചെയ്യും